Final Update: Vancouver > Chicago > Deventer

De afgelopen dagen hebben we geen tijd, internet of zin meer gehad om het blog te updaten, dus hierbij de update van de laatste paar dagen met de reis naar huis (via Chicago):
We hadden besloten om uit te slapen op onze laatste dag in Vancouver, aangezien dat voorlopig voor de laatste keer was; de komende 2 nachten zouden we in het vliegtuig doorbrengen. Het was dan ook pas rond elf uur toen we downtown Vancouver weer in gingen. We besloten fietsen te huren, om daarmee Stanley Park te verkennen. Dit park ligt aan de kust en biedt mooie uitzichten.

Nadat we het rondje met diverse stops voltooid hadden, zijn we naar English Bay gefietst, waar die avond het Honda Festival of Light zou zijn, met onder andere een grote vuurwerkshow. We kwamen erachter dat we dit net mis zouden lopen, omdat we dan al op de luchthaven moesten zijn.

Via de binnenstad van Vancouver zijn we door het drukke verkeer weer terug gefietst naar de fietsverhuur. De rest van de middag hebben we nog even rustig aan gedaan in een park, om vervolgens vrij vroeg uit eten te gaan.

Daarna hadden we nog even tijd om aan zee te zitten, alvorens we om half 8 de taxi naar het vliegveld namen. We hadden niet vooraf online kunnen inchecken, dus dat moest ter plekke nog gebeuren, maar het was gelukkig rustig. Ook het afgeven van de koffers verliep soepel. Onze koffer die we als handbagage mee hadden, konden we gelukkig ook gratis als ruimbagage inchecken (handbagage paste niet allemaal in het vliegtuig), zodat we deze niet de hele dag met ons mee hoefden te nemen in Chicago. Rond 11 uur 's avonds vertrok het vliegtuig zonder vertraging.
De nachtvlucht duurde maar zo'n 4 uur, wat eigenlijk te kort was om fatsoenlijk te slapen. Toch was het bij aankomst in Chicago al 5 uur in de ochtend, vanwege het tijdsverschil. Pas zo'n 12 uur later zou onze volgende vlucht naar Düsseldorf vertrekken, dus we hadden nog genoeg tijd om de stad te ontdekken. Vermoeid pakten we de trein naar de binnenstad, om daarna eerst maar eens te gaan ontbijten, bij het Millenium Park. In het Millenium Park is de Cloud Gate te vinden, een boon-vormige spiegelbol, waarin je de skyline van Chicago kunt zien. Bovendien kun je er onderdoor lopen, wat een heel raar effect geeft.

Daarna besloten we de bus te pakken, richting de Magnificient Mile, waar allemaal dure winkels gevestigd zijn (een soort P.C. Hooft), tussen de gigantische wolkenkrabbers. Echter stapten we te laat uit de bus, wat ervoor zorgde dat we nog zo'n 15 kilometer doorreden, uit de binnenstad. Dit bood wel een mooi zicht over de stranden aan Lake Michigan, wat we steeds verwarden met een zee, omdat het zo gigantisch is. Toen we eindelijk uit de bus konden bij de eerstvolgende halte, pakten we de eerste bus terug de binnenstad in. Over het pad aan het meer liepen we langs de wolkenkrabbers. We besloten één van de wolkenkrabbers op te gaan voor een mooi uitzicht. Hier zijn voldoende mogelijkheden voor, maar deze zijn uiteraard niet goedkoop. Op zoek op internet naar een goedkoper alternatief, kwamen we terecht bij het 100 verdiepingen tellende John Hancock Center. Hier kun je ook naar een observatiedek, wat je 20 dollar per persoon kost, maar 2 verdiepingen hoger (96th) kun je naar een bar, waar je alleen de prijs van een drankje hoeft te betalen. Na identificatie werden we in een lift gezet die ons in no-time omhoog bracht. Het uitzicht was adembenemend. De drankjes waren zoals verwacht niet goedkoop, maar smaakten wel goed, zeker met dit uitzicht.

In de lift hadden we van een stel andere Nederlanders gehoord dat we ook écht even naar het gebouw ernaast moesten gaan en de poppenwinkel American Girl in. We begrepen het niet helemaal, maar besloten even een kijkje te gaan nemen. En wat we daar aantroffen... Een gigantische winkel (2 verdiepingen, groter dan de gemiddelde V&D of H&M) met ontelbaar veel poppen en ongeveer evenveel meisjes, met hun ouders op zoeken naar accessoires voor hun pop. Tot daaraan toe nog niet zo heel bijzonder, maar we schrokken van de prijzen. De goedkoopste poppen die je daar kunt kopen kosten meer dan 100 dollar en accessoires zijn even duur als échte accessoires en kleding. En de rijen bij de kassa's waren groot! Maar we stonden pas helemaal perplex toen we zagen dat er een wachtrij stond voor de kapper en het café voor poppen. Je kon zelfs oorbellen laten zetten bij je pop! En dat alles natuurlijk voor veel geld, de mensen in deze winkel hadden duidelijk geld te veel.

Wij vermaakten ons hier wel, en gingen ook maar even naar de overkant, waar ze grootste chocoladereep ter wereld te koop hadden.
Te moe om verder nog wat te doen, gingen we lunchen bij een strandtent en namen we vervolgens de bus en de trein, terug naar de luchthaven. De security check duurde niet lang, maar onze vlucht was iets vertraagd. In het vliegtuig konden we nog wat bijslapen, maar alsnog kwamen we doodmoe aan in Düsseldorf. Gelukkig hadden we een taxi besteld die ons naar huis zou brengen. Precies toen we Nederland binnenreden konden we aansluiten in de file. Welkom terug...

Vancouver

Vandaag hebben we Vancouver verkend en tussendoor ook onze koffer laten repareren. Op de heenweg was één van de zijsloten van één van onze koffers afgebroken. Onderweg in Canada was dat geen probleem maar voor de terugvlucht kan de koffer maar beter weer goed afgesloten zijn.
We zijn begonnen in Robson street, zeg maar de Kalverstraat van Vancouver, en dus zoals alles in Canada wel veel ruimer opgezet.
Daarna zijn we naar het waterfront gegaan waar we o.a. de waterluchthaven in bedrijf zagen,
Het was mooi weer en dus hebben we een aantal uur naar de bedrijvigheid in de jachthaven liggen kijken terwijl de koffer werd gerepareerd. Via Granville Island, een wijk met allemaal ateliers van kunstenaars, gemengd met kleine theaters, restaurants en souvenirwinkels, maar ook met een nog in bedrijf zijnde betoncentrale zijn we weer terug naar ons hotel gegaan.
Nu gaan we dadelijk  naar bed, voorlopig de laatste keer (totdat we weer thuis zijn, maar dat gaat zeker nog zo'n 50 uur duren) en dan gaan we morgen overdag naar het Stanleypark, het grote stadspark bij Vancouver. Na nog een diner in de stad zullen we dan tegen half 8 richting luchthaven gaan. Ons vliegtuig naar Chicago vertrekt om 11 uur morgenavond.

Tofino > Vancouver

Helaas moesten we het mooie Tofino en het mooie Vancouver Island vandaag alweer verlaten. We gingen op weg naar wereldstad Vancouver. We moesten weer met de boot naar het vasteland en gingen er vanuit dat we de boot van 12:45 uur niet zouden halen. We richtten ons dus ook op die van 15:10 uur. Zo hadden we ook nog ruim de tijd om onderweg te stoppen (voor bezienswaardigheden). De eerste bezienswaardigheid was al vrij gauw gespot, Frank zag een beer vlak langs de weg zitten eten. We reden te snel om zomaar te kunnen stoppen, dus keerden we verderop even om. De beer was niet afgeschrikt door de voorbij rijdende auto's, maar toen we vlakbij stopten, was 'ie zo vertrokken. En zo hoort het ook, want dat betekent dat hij niets van mensen moet hebben en dus nog wild is. We hebben er nog nét een foto van kunnen maken.


Nabij Port Alberni zijn we nog gestopt voor de Cathedral Grove, een park met gigantische bomen, waarvan sommige al meer dan 800 jaar oud zijn.


We waren alsnog zo'n 2 uur voor vertrek bij de ferry-terminal in Nanaimo. Dit verzekerde ons gelukkig van een plekje op de eerstvolgende boot, die van 15:10 uur. Nadat we de auto in de rij hadden geparkeerd, zijn we nog even een lekkere lunch gaan halen bij de Subway verderop in de stad.

De boot ging volgens planning. Op het zonnedek kregen we nog een presentatie over de zee-otter van een ranger. Dit sloot mooi aan bij wat we een paar dagen eerder op de oceaan hadden gezien.


Op het vasteland reden we vervolgens Vancouver binnen en konden we vrijwel direct aansluiten in de file. De avondspits was in volle gang, dus dit zorgde voor een behoorlijke vertraging. Na inchecken en uitladen bij het hotel is Piet de huurauto gaan inleveren. Die hebben we niet meer nodig. De anderen zorgden voor het eten en zo was de dag al weer voorbij. Morgen gaan we Vancouver ontdekken!

Surfen en strand

Vanochtend werden we eerst tussen 6 en 7 gewekt door de regen, maar toen we om 8 uur opstonden begon de zon al door te breken. Uiteindelijk werd het weer een mooie dag.

Onze laatste dag in Tofino hebben we voornamelijk op en bij het strand doorgebracht.

Nicole en Frank hebben eerst 2 uur surfles gehad en mochten daarna de uitrusting (plank en wetsuit) de rest van de dag gebruiken om verder te surfen.

Hot Springs - Walvissen, zeehonden en zeeotters

Vanochtend eerst een wandeling onder leiding van een gids gemaakt op zoek naar sporen (pootafdrukken en uitwerpselen) van wildlife (wolven, cougars en beren). Eerst kregen we uitleg over de verschillende afdrukken en m.n. hoe je het verschil tussen een pootafdruk van een hond (die er veel lopen op het strand) en een wolf kunt zien. Daarna gingen we op pad. Het eerste stuk strand bij het bezoekerscentrum  wordt druk door mensen bezocht dus daar waren weinig sporen te verwachten. Wel lagen er grote stukken alg. Onze gids demonstreerde hoe je daar een hoorn van kunt maken. Vervolgens vonden we al vrij snel sporen van (waarschijnlijk) een kleine roedel wolven en even later verse sporen van een beer. Deze laatste was vanochtend nog gezien op de parkeerplaats. Het was een leuke en leerzame tocht.

Voor de middag hadden we een boottocht naar de hot springs cove geboekt. Deze liggen ruim 40 km ten noorden van Tofino. Met een kleine boot voeren we eerst tussen de eilanden en vervolgens over de open oceaan. Ondertussen zoekend naar sporen van wildlife. Al snel zagen we weer een visarend boven in een boom zitten en even verder lag een groep zeehonden op een kleine rotspartij.

Eenmaal op de open oceaan zagen we al snel een walvis spuiten en vlak daarbij nog minstens twee anderen. Af en toe kwamen deze gigantische beesten even deels boven water. Na bijna 2 uur varen legde onze boot aan in een klein haventje en konden we naar de hot springs lopen. Aan de bron heeft het water hier een temperatuur van ruim 100 °C, wat in de kleine waterval afkoelt tot ca 50 °C en zich onderaan vermengd met het koude zeewater van slechts ca 13 °C. Het was zo lekker in het water dat we niet meer toekwamen aan onze meegbrachte picnic.
Op de terugweg naar Tofino nam onze schipper een andere route, niet over de open oceaan maar meer tussen de eilandjes door. Op de eilanden zelf hebben we geen dieren meer gespot maar kort voor we terug waren in Tofino zagen we ineens een zeeotter liggen zonnebaden in het water. Het beest gaf ons net genoeg tijd voor het maken van een foto en verdween toen gauw onder water.
Uiteindelijk was het ruim negen uur geweest voordat we weer terug waren in ons appartement waar we ons alsnog de voor de picnic bedoelde broodjes en salade hebben laten smaken.

Campbell River > Tofino

Na eerst nog even een bezoek te hebben gebracht aan het houtsnijwerk langs het strand in Campbell River zijn we op weg gegaan richting Tofino.

 

 Het was prima reisweer, niet warm, af en toe een kleine bui en dan weer zon.

Tijdens zo'n zonnige periode hebben we geluncht aan het Sproat Lake en daar ook de petrogliefen bekeken.

 

Vervolgens over de mooie bergweg verder naar Tofino waar de zon weer scheen en we 's avonds hebben gebarbecued nadat we eerst voor morgen een boottocht naar de hot springs en voor zondag surflessen voor Nicole en Frank geboekt hadden. 

Ripple Rock

De Bed and Breakfast ligt bijna direct aan zee. Vanochtend voor het ontbijt zijn we eerst nog even aan zee wezen kijken. In de bomen zaten volop visarenden, waarvan één op een tak direct boven ons die een vis aan het verorberen was.

Vervolgens kregen we van Rocco een uitgebreid ontbijt met o.a. bacon, beans and scrambled eggs.

Op onze vraag waar we een kans maakten om orca's te spotten vanaf de kust suggereerde hij om de Ripple Rock Trail wandeling te maken. Deze gaat naar een uitzichtpunt op een smalle zeepassage op de vaarroute van Vancouver naar Alaska en is genoemd naar 2 rotsen welke vroeger een grote belemmering voor de scheepvaart vormden. In 1958 zijn deze rotsen opgeblazen, dit was de grootste niet-nuclaire explosie ter wereld, en waardoor er nu ook bij laag water altijd een vaardiepte van ca. 14 meter beschikbaar blijft (zie filmpje).

Het kostte ons ongeveer 2 uur wandelen om bij het uitzichtpunt te komen, waar we inderdaad een fantastisch zicht hadden over de zeestraat . Helaas hebben we geen orca's gezien, maar we zagen wel hoe een visarend een vis (waarschijnlijk een zalm) uit het water haalde. Na een ruime pauze zijn we weer afgedaald naar de parkeerplaats.

 

Na nog een kort bezoekje aan de Elk Falls zijn we eind van de middag onze eerste Wal-Mart ingeweest, een beleving op zich. Hier kun je echt alles kopen, een combinatie van een XXL-AH met een V&D en een Mediamarkt, met o.a. ook nog een McDonalds, kapsalon en manicure.

 

 

Whistler > Campbell River

Vandaag gaan we naar Vancouver Island. Hiervoor moeten we met de ferry van Vancouver (Horseshoe Bay) naar Nanaimo op Vancouver Island. Aangezien het een kleine 2 uur rijden is van Whistler naar Horseshoe Bay en we ongeveer een uur voor vertrek bij de ferry wilden zijn gokten op de ferry van 12:45 (er gaat ongeveer elke anderhalf uur een boot). We konden dus op ons gemak richting de kust rijden en waren iets na half 12 bij de haven. Toen we aansloten in de rij om een kaartje voor de ferry te kopen versprong de melding van "next ferry" naar "probably next ferry". We mochten dus aansluiten in de wachtrij. Na een klein uurtje kwam de ferry binnen. Het van en aan boord gaan verliep heel snel. Wij mochten aanvankelijk ook nog doorrijden en werden richting het onderdek gewezen. Net voor de boot, 5 auto's voor ons, ging echter ineens het licht op rood en de slagboom naar beneden. Waarschijnlijk was dit om te inventariseren hoeveel auto's er nog bijkonden want even later mochten we alsnog aan boord. Na ons kwamen er misschien nog 5, hooguit 10 auto's, dus we waren precies op tijd geweest.

Helaas was het vrij heiig en kregen we dus geen goed beeld van de stad Vancouver. Eenmaal aangekomen op Vancouver Island was het nog ongeveer 2 uur rijden naar ons onderkomen in Campbell River: de Purple Starfish Bed and Breakfast waar we vriendelijk door Rocco werden ontvangen.

's Avonds hebben we heerlijk gegeten in een Grieks restaurant met zicht op de keuken waar de kok / eigenaar alle gerechten aan het klaar maken was. Uiteraard raakten we met de kok in gesprek. Toen we zeiden dat we over precies een week weer aan boord moeten van een vliegtuig terug richting Europa vroeg hij waarom? Piet zei dat de baas hem dan weer verwacht. De kok vond dat geen reden en wilde wel even met de baas bellen. Wilma zei dat ze dit nog even in overweging wilde nemen. Bij het afscheid zei de kok daarom: "Tot over 11 maanden, dat is toch een ruim voldoende opzegtermijn?"

Whistler - Downhill en Mountainbiken

Vandaag dus wel fietsen. Nicole en Frank zijn gaan downhillen in het grootste bike park van de wereld. Bij de berglift werden proefkaarten voor 3 keer bergop verkocht, dus daarmee begonnen. Boven op de berg werden ook gratis instructies gegeven. Zeker de eerste keer kostte een heel rondje (wachten op stoeltjeslift, bergop, instructies en dan downhillen) ongeveer een uur. Voor Nicole waren de 3 afdalingen voldoende, maar Frank kreeg de smaak alleen maar beter te pakken en heeft daarom zijn proefpas voor de lift omgewisseld voor een dagkaart en is daarna nog 6 keer omhoog gegaan (op de video is Frank de man in het geel). Op het einde duurde een heel rondje niet meer dan een half uur.

 

Ondertussen hebben Wilma en Piet een rondje door het dal gemaakt van ruim 30 km over deels bergpaden en verdere mooie geasfalteerde fietspaden. Later op de middag wilden Nicole en Piet ook nog een kort rondje maken maar zij verdwaalden op de lost lake trail (hoe toepasselijk de naam) en dat werd dus ook nog ca. 10 km deels over echte mountainbike paden.

We waren allemaal goed vermoeid en hebben bij thuiskomst dus eerst genoten van de hottub op het balkon en de jacuzzi in de badkamer.

Whistler Olympic Park

Vandaag wilden we fietsen gaan huren, Frank en Nicole om te downhill-mountainbiken en Piet en Wilma om door het dal te gaan toeren. Echter had de door ons uitgekozen fietsverhuur helaas geen downhill-bikes meer, dus moesten we verder zoeken. Na nog 2 winkels die uitverkocht waren, besloten we de plannen te veranderen en fietsen voor morgen te reserveren en vandaag maar iets anders te gaan doen. We besloten om naar het Olympic Park te gaan, aangezien hier in 2010 de Olympische Winterspelen hebben plaatsgevonden. In het Olympic Park waren onder andere de wedstrijden voor de biatlon en het schansspringen. Bovendien zijn hier in Whistler weer veel beren, dus wie weet!

Vanuit ons huisje was het iets meer dan een half uur rijden naar het Olympic Park, maar Google Maps waarschuwde al dat er een file op de weg stond. Het Pemberton Music Festival waar we gister langs kwamen, was blijkbaar afgelopen, en iedereen wilde weer naar huis (in de richting van Vancouver). Het werd dus achteraan aansluiten, voor het eerst, hier in Canada. Gelukkig viel het mee en hadden we toch geen haast. Eenmaal in het Olympic Park, begonnen we bij de biatlon. Hier konden we schieten op dezelfde baan als de Olympisch atleten. We kregen in totaal 20 kogels, waarvan we er 15 raak schoten.

Daarna liepen we omhoog naar de top van de skischans. Dit was een aardige klim, dus halverwege stopten we even om wat water te drinken. En toen liep daar ineens een zwarte beer, niet ver van ons vandaan! De beer stak het pad over en verdween in de bosjes. We hadden al beren gezien vanuit de auto en de boot, maar zo te voet is toch weer een heel andere ervaring. We bleven goed om ons heen kijken de rest van de wandeling, maar hebben verder geen beren meer gezien. De top van de schans was echter even indrukwekkend. Je kunt je haast niet voorstellen dat mensen hier naar beneden glijden. Onderweg hadden we stempels verzameld, waarmee we beneden een cadeautje op konden halen in de Snack Hut. Hopend op een versnapering, viel het keycord toch een beetje tegen. Maar ach, je mag een gegeven paard niet in de bek kijken zullen we maar zeggen.

Op de terugweg stopten we nog bij een mooie waterval en zagen we nog een hert. We waren mooi op tijd thuis, dus we konden de rest van de middag en avond nog even relaxen, boodschappen doen en in de hot-tub gaan.

Clearwater > Whistler

Vanochtend vertrokken we uit het mooie Stoneshire Guesthouse, op weg naar Whistler. Eén van de langere, maar ook mooiere ritten van deze reis. Het was erg warm, met temperaturen boven de 35 graden, dus op zich een mooie dag om in de koele auto te zitten. We reden langs gebieden die een beetje deden denken aan western-films, met ranches en paarden. We stopten bij een groot meer om even wat te eten en reden daarna weer verder door de Rockies. We kronkelden door een kloof met prachtige uitzichten.

Aan het begin van de highway naar Whistler (route 99), werden we nog even staande gehouden door een Canadese politieagent, die bezig was met een algemene alcoholcontrole. Hier hoef je blijkbaar niet te blazen, maar is het genoeg om te ontkennen dat je iets op hebt.

Toen we Whistler naderden, reden we door het plaatsje Pemberton, waar een groot muziekfestival gaande was. Het uitzicht in de omgeving is prachtig, met veel hoge besneeuwde bergtoppen.

We kwamen aan op onze accommodatie, waar we ons appartement direct in konden, omdat de sleutel een code was die ons van tevoren al was toegestuurd. We hebben voor de komende dagen twee balkons, waarvan één met een hot-tub (jacuzzi).

Clearwater Lake tour

Vandaag stond de Clearwater Lake tour op de planning. Toen we wakker werden bleek de weersvoorspelling van gisteren niet echt uitgekomen te zijn. De zon was nergens te bekennen en het was zeker geen 30 graden wat voorspeld was. Maar aangezien het nog vroeg was hadden we goede hoop dat in de loop van de dag de temperatuur nog wel op zou lopen.  Uiteindelijk zaten we rond 8 uur in de auto en konden we op naar het eindpunt van de Clearwater valley road. Na een lange weg langs de vele watervallen en uitzichtpunten die we gisteren hebben bezocht ging de weg over in een lange onverharde weg. Hoe verder we kwamen hoe afgelegener het werd. Na een lange rit waren we dan eindelijk gearriveerd en werden we hartelijk verwelkomd met een kop koffie. Daarna konden we de boot op en vertrokken we in volle vaart richting Clearwater Lake en Azure Lake. 

Onderweg zijn we een aantal keer gestopt bij een paar watervallen en vertelde onze gids over de natuur en de bergen die we vanaf de boot zagen. Ook hebben we vanaf de boot nog meerdere keren (nesten van) visarenden en de Amerikaanse zeearenden gezien. Onze gids was erg enthousiast en wist veel te vertellen. Eenmaal aangekomen op een kleine camping aan Azure Lake gingen we aan land en waren we opeens op een "onbewoond eiland". Terwijl wij de omgeving een beetje konden gaan verkennen en bij de waterval zijn gaan kijken bereidde onze gids in de tussentijd een heerlijke lunch. Na de korte wandeling door het bos kon iedereen aanschuiven voor de lunch. Een bord vol met diverse lekkernijen waaronder heerlijke forel uit het meer waar we bij zaten. Voor degenen die hierna nog niet verzadigd waren er ook nog hotdogs, brood en een heerlijke taart.

Na de lunch konden degenen die wilden een kano pakken en op het meer gaan kanoën of gaan zwemmen in het meer. Aangezien de zon op dat moment nog niet echt doorgekomen was en het water slechts 5/6 graden was besloten wij om een stuk te gaan kanoën. 

Wilma en Frank keerden na ongeveer een halfuur weer om terwijl Piet en Nicole nog een stukje verder achter de kano waar onze gids in zat aan gingen. Vanuit de kano hebben zij nog een Amerikaanse zeearend gezien. Hierna zijn ook zij teruggegaan naar de aanlegplaats waar de zon inmiddels wel door begon te komen en Frank toch maar het water in was gedoken. Na nog een tijdje boven het vuur marshmallows geroosterd te hebben en foto's gemaakt te hebben zijn we weer terug de boot op gegaan en kon de tocht terug naar Clearwater beginnen. Een groot deel van de tocht hebben wij achterop het dek van de boot gezeten waar je het mooiste uitzicht over het meer en de bergen had.

Inmiddels was de zon wel volop gaan schijnen en hebben we 's avonds nog een heerlijke salade Niçoise op het terras bij ons huisje gegeten.

De watervallen van Wells Gray

Het zou vandaag na een paar dagen regen weer mooi weer worden (25+ graden Celsius). We hadden voor vandaag nog niets op de planning staan, maar we wilden wel graag de Helmcken Falls in het park Wells Gray zien. Dit provinciale park is hier praktisch om de hoek, dus we zijn maar even naar het informatiecentrum gereden om te horen wat we het beste konden gaan doen vandaag. Daar kwamen ze met de suggestie om een wandeling te maken met rangers, naar een van de watervallen. Dit was geheel gratis en er zat zelfs een lunch bij, maar we waren te laat om dat vandaag te doen. En voor morgen wilden we al een boottocht maken over de meren van Wells Gray, dus we besloten op eigen gelegenheid de watervallen te bezoeken en het aanbod te laten schieten. De mensen van het infocenter waren erg vriendelijk en vertelden ons naar welke watervallen we het beste toe konden gaan vandaag en hoe we daar moesten komen. Met een kaart van het park gingen we op pad en hebben we de, eerdergenoemde, Helmcken Falls, de Dawson Falls en de Spahats Falls bezocht, welke allemaal op hun eigen manier indrukwekkend waren. Een stuk mooier dan de andere watervallen die we tot nu toe gezien hadden hier in Canada. 

Daarna hebben we nog een wandeling gemaakt naar de voet van de Moul Falls. Dit was wel een stukje lopen (ongeveer 1,5 uur), maar het was het wel waard. Je kon helemaal achter de waterval langs lopen. Op de terugweg werden we nog verrast door een slang die over het pad kroop.

Vervolgens zijn we weer terug gegaan naar ons huisje (Stoneshire Guesthouse), wat vlak aan een meer ligt: Dutch Lake. Hier hebben we nog even lekker in gezwommen met z'n allen. Morgen gaan we dus de boottocht maken en de weersvoorspellingen zijn goed, bijna 30 graden en veel zon.